|
موسسه مطالعات
درياى خزر
تاريخ:25/11/79 |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
خط لوله
گاز ايران ـ
ارمنستان :
فرصتها و
تهديدها سخنرانى: آقاى مهندس چيت چيان
معاون وزير نيرو در امور
انرژى
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
از
زمان
استقلال
ارمنستان و
جدايى آن از
اتحاد
جماهير
شوروى سابق
در سال 1991، ايران و ارمنستان
همواره در
صدد تقويت و
توسعه همكاريهاى
دو جانبه
برآمده اند و
از همان
آغاز، طرح
انتقال گاز
ايران به
ارمنستان
نيز مورد
توجه دو كشور
قرار داشته
است. در سال 1992
يك
توافقنامه
كلى در اين
خصوص بين
شركت ملى گاز
ايران و
وزارت انرژى جمهورى
ارمنستان به
امضاء رسيد
كه در سال 1993 به يك
يادداشت
تفاهم و در
سال 1995 به
موافقتنامه
فروش منجر شد.
از زمان برگزارى
اولين اجلاس
سه جانبه
كميته انرژى
ميان جمهورى
اسلامى
ايران ،
جمهورى
ارمنستان، و
جمهورى
يونان موضوع
احداث خط
لوله گاز
ايران و
ارمنستان همواره
مورد تأكيد
سه كشور قرار
گرفته و
مطالعه پيش
امكان سنجى
مستقلى نيز
توسط كشور
يونان بر روى
اين خط لوله
بعمل آمده است. 1- توسعه
همكاريهاى
اقتصادى
ميان ايران و
ارمنستان دو كشور
ايران و
ارمنستان
همواره جهت
توسعه روابط
خود در كليه
زمينه ها
اعلام
آمادگى نمودهاند
و اخيراً در
زمينه
همكاريهاى
اقتصادى به توافقاتى
دست يافته
اند كه از
جمله مى توان
به اعطاى
اعتبار از
سوى بانك
توسعه
صادرات
ايران به
تجار
ارمنستان
جهت انجام
واردات از
ايران،
موافقت
اوليه
ارمنستان با
احداث يك
تونل 25
كيلومترى
توسط ايران،
تكميل يك
مسير حمل و
نقل بين
المللى ميان
گرجستان ،
ارمنستان و
ايران با
مشاركت سه
كشور و نيز
فدراسيون
روسيه،
احداث خط
توليد مينى بوس
در ارمنستان
توسط ايران
خريد مس، و
مليبدنوم از
ارمنستان
توسط ايران و
بازسازى كارخانجات
توليد
ملامين در
ارمنستان
توسط شركت
ملى
پتروشيمى
ايران اشاره
كرد. در اين بين
موضوعات
انرژى نيز
پيوسته در
اجلاس
مقامات عالى
دو كشور مورد
توجه بوده
است و به
توافقاتى
نيز از جمله
مطالعات
امكان سنجى
احداث يك
نيروگاه
برقابى بر
روى رودخانه
ارس واقع در مرز
ميان دو كشور
منجر شده است. در حال
حاضر صادرات
ارمنستان به
ايران در حدود
2/18 درصد از كل
صادرات اين
كشور را
تشكيل مى دهد در
حالى كه
واردات آن از
ايران تنها 6/8
درصد از كل واردات
اين كشور ميباشد.
جدول (1) حجم
مبادلات
ميان دو كشور
را در سالهاى
99ـ1996 نشان مى
دهد. جدول 1ـ
مبادلات
ميان ايران و
ارمنستان (99ـ1996)
برحسب دلار
آمريكا
2ـ
مرورى بر
وضعيت انرژى
در ارمنستان:
زمينه هاى
همكاريهاى
دو جانبه
1ـ2
نفت
ارمنستان
فاقد هر گونه
توليد نفت ،
ذخاير شناخته
شده، يا
پالايشگاه است
و كاملاً
وابسته به
واردات
فرآورده هاى
پالايشى است.
از آنجايى كه
هيچگونه خط
لوله فرآورده
هاى نفتى به
ارمنستان
كشيده نشده
است، كليه
واردات اين
كشور مى
بايست از
طريق خط آهن يا
جاده انجام
شود. واردات
فرآورده هاى
نفتى ارمنستان
كه روزانه در
حدود 5000 بشكه برآورد
مى شود اغلب
از
پالايشگاه
باتومى در
جنوب
گرجستان
تأمين مى شود.
بهرحال
ايران هم
اكنون امكان
احداث يك
پالايشگاه
نفت خام را در
اين كشور
مورد مطالعه
قرار داده
است. هر
چند اواسط
دهه 1990 مقدار
كمى نفت توسط
شركتهاى
امريكايى و
يونانى در
ارمنستان
اكتشاف شد ولى
مقامات اين
كشور در سال 1999
اعلام كردند
كه بعلت
تنگناهاى
مالى فعاليتهاى
اكتشاف در
اين كشور
متوقف شده
است. ارمنستان
علاقه مند
است خط لوله
صادرات آذربايجان
به بندر
جيحان در
تركيه از
طريق خاك اين
كشور عبور
كند ولى با
توجه به
تداوم
منازعات ناغوره
ـ قره باغ اين
امر بعيد به
نظر مى رسد.
بعلاوه،
مقامات آذربايجان
تصريح كردهاند
كه آنها مسير
ارمنستان را
براى خط لوله
خود
برنخواهند
گزيد و مسير
گرجستان را
بر آن ترجيح
مى دهند. 2ـ2 گاز
طبيعى ارمنستان
هم اكنون گاز
طبيعى خود را
از كشور تركمنستان
و از طريق
شبكه خط لوله
روسيه و
گرجستان
تأمين مى
نمايد. در طى
سالهاى
گذشته عرضه
گاز
تركمنستان
به ارمنستان
گاهگاهى به
علل ناآرامى
در قفقاز،
حوادث خط
لوله، و
اختلافات
مالى بين دو
كشور قطع شده
است. آخرين
بار در آوريل
سال 2000 به جهت
اختلاف دو
كشور بر سه
بازپرداخت
بهاى گاز
عرضه آن كاهش
يافت. گاز
طبيعى منبع
مهمى در تراز
انرژى اين
كشور محسوب
مى شود و پيش
بينى مى شود
مصرف آن در
آينده
همچنان
افزايش
يابد،
چنانكه در جدول
(2) بخوبى
ملاحظه ميشود: جدول 2ـ
پيش بينى
مصرف گاز
طبيعى در
ارمنستان برحسب
ميلياردمترمكعب
در سال
در سالهاى
اخير
ارمنستان در
صدد برآمده
است از منابع
عرضه ديگرى
جهت تأمين
گاز طبيعى
مورد نياز
خود استفاده
نمايد كه در
رأس آنها خط
لوله گاز
ايران به
ارمنستان
قرار دارد. 3ـ2 برق جهت توليد
برق در
ارمنستان از
انواع
نيروگاههاى
از جمله
برقابي،
حرارتي، و
هسته اى
استفاده مى
شود، به طورى
كه 40 درصد از
برق اين كشور
را برق هسته
اي، 20 درصد را
برق آبى و 40
درصد ديگر را
برق حرارتى
تشكيل مى دهد. تقريباً
كليه
نيروگاههاى
حرارتى
ارمنستان به
انتهاى دورة
عمر اقتصادى
خود رسيده
اند و غيركارآ
نيازمند
بازسازى
هستند. بعلاوه
تأمين سوخت
براى اين
نيروگاهها
يك چالش جدى
محسوب ميشود. برق
هسته اى و برق
آبى تنها
منابع انرژى
داخلى در
ارمنستان
هستند. اين
كشور داراى
چندين نيروگاه
برقابى در
امتداد
رودخانه
رازدان است و پروژه
هايى را نيز
در خصوص
احداث
نيروگاههاى برقابى
جديد دنبال مى
كند. در
سال 1995
ارمنستان به
دليل مواجهه
با يك انرژى شديد
مجبور شد
استفاده از
نيروگاه
هسته اى متزامور
در ايروان را
از سر بگيرد.
اين در حالى است
كه اين
نيروگاه در
سال 1989 به دليل
نگرانيهاى ايمنى
و لرزه نگارى
تعطيل شده
بود. هر چند
كشورهاى
اروپايى
ارمنستان را
براى تعطيل
كردن اين
نيروگاه تا
سال 2003 تحت فشار
قرار داده
اند ولى دولت
ارمنستان
تعطيلى آن را
مشروط به
فراهم آمدن
يك منبع
انرژى جايگزين
نموده است. در
حال حاضر
ارمنستان از
طريق خطوط
انتقال برق
به كليه
كشورهاى
همسايه خود
متصل شده است.
در سال 1997 اين كشور
از طريق يك خط
اتصال 220
كيلووات به
شبكه برق
ايران متصل
گرديد. از
طريق اين
خطوط انتقال ارمنستان
مى تواند به
تبادل برق با
كليه همسايگان
خود بپردازد.
اختلاف در
تقاضاى فصلى
برق در دو
كشور ايران و
ارمنستان
امكان
مبادله برق
بين آنها را
در هر دو سو
فراهم آورده
است و پيش
بينى مى شود
دو كشور
مبادلات فصلى
برق را در
آينده نزديك
تا سطح دو
برابر افزايش
دهند. جدول (3)
مبادله برق
را بين دو
كشور در سال 1378
نشان مى دهد. جدول 3ـ
مبادله برق
بين دو كشور
ايران و
ارمنستان
برحسب
مگاوات ساعت (1378)
3ـ منافع خط
لوله گاز
ايران ـ
ارمنستان
براى طرفين به
نظر مى رسد
تأمين انواع
انرژى به
صورت مطمئن
(شامل گاز
طبيعي، نفت
كوره، LPG،
و انرژى هسته
اي) يكى از
مهمترين
دغدغه هاى دولت
ارمنستان را
تشكيل مى دهد.
قطعاً توسعه
منابع انرژى
داخلى
مستلزم
توسعه
نيروگاههاى
برقابى و
توسعه بهره
بردارى از
انرژيهاى نو
(شامل انرژى
خورشيدى و
زمين گرمايي)
است كه
عليرغم
پرهزينه
بودن آنها
بدلايل
امنيتى در
اولويت قرار
گرفته اند. در
خصوص
مسيرهاى
واردات سوخت
(خطوط انتقال
نفت و گاز)
دولت
ارمنستان نه
تنها
مسيرهاى
شمالى بلكه
خطوط لوله
گاز جنوبى را
نيز مورد
ملاحظه قرار
داده است. به
همين جهت است
كه آنها از
نزديك
تحولات
مربوط به مسير
باكو ـ جيهان
، مسير بستر
خزر، و پروژه
اينوگيت را
با دقت دنبال
مى نمايند.
آنها تنوع
بخشى به
مسيرهاى
انتقال
انرژى به اين
كشور را
بسيار مهم
تلقى مى
نمايند و خط
لوله ايران ـ
ارمنستان
نيز در همن
راستا مورد
عنايت مقامات
انرژى اين
كشور قرار
گرفته است.
بعلاوه ، با
توجه به
طولانى بودن
مسير انتقال
گاز تركمنستان
به ارمنستان
كه هم اكنون
مورد استفاده
قرار مى
گيرد، مى
توان دريافت
كه خط لوله
ايران ـ
ارمنستان از
چه اهميت
ويژه اى
برخوردار
است. از
سوى ديگر
ايران نيز از
سالها قبل
ارمنستان را
مسير مناسبى
جهت انتقال
گاز خود به
اروپا ارزيابى
كرده است.
بازار بزرگ
مصرف گاز در
اروپا يك
بازار مناسب
براى صادرات
گاز ايران
محسوب مى شود
كه با رقابت
چندانى نيز
از سوى ساير
عرضه
كنندگان گاز
طبيعى مواجه
نيست. از اين
روست كه در
پروژة
اينوگيت،
يعنى پروژه
اتحاديه
اروپا جهت
احداث
مسيرهاى جديد
نفت و گاز به
اروپا،
ايران نيز
مورد توجه قرار
گرفته است. از
نظر ايران،
ارمنستان نه
تنها يك هدف
مستقيم براى
صادرات گاز
طبيعى است
بلكه بخشى از
مسير
ترانزينت
گاز ايران به اتحاديه
اروپا محسوب
مى شود.
بعلاوه،
ايران علاقمند
است علاوه بر
ارمنستان،
به كشور گرجستان
نيز گاز صادر
نمايد.
چنانچه در
آينده گرجستان
علاقه مند
باشد
گاز ايران
را خريدارى
نمايد و يا
بعنوان مسير
ترانزيت گاز
ايران مورد
استفاده
قرار گيرد،
خط لوله گاز
ايران ـ ارمنستان
را به
گرجستان نيز
مى توان
امتداد داد. 4ـ ويژگيها
و خصوصيات خط
لوله طول
خط لوله
ايران ـ
تركمنستان 141
كيلومتر (48 مايل)
است كه 100
كيلومتر آن
در داخل خاك
ايران و 41
كيلومتر
ديگر در خاك
ارمنستان
كشيده مى شود.
هزينه احداث
خط لوله در
مناطق
كوهستانى ارمنستان
2/78 بيليون دلار
و هزينه كل
احداث آن 120 ميليون
دلار پيش
بينى شده است.
خط لوله در
داخل خاك
ايران از
نزديكى شهر
تبريز آغاز
مى شود و به
نقطه اى در
مرز دو كشور
منتهى مى شود.
در داخل
ارمنستان خط
لوله از يك نقطه
مرزى نزديك
شهر مگرى
آغاز مى شود و
در آرارات به
شبكه گاز
طبيعى
ارمنستان مى
پيوندد. ارمنستان
در فاز اول
عمليات خود
خط لوله اى را
كه شهرهاى
جنوبى مگرى و
كاجاران را
به يكديگر متصل
مى نمايد
احداث خواهد
كرد. احتمالاً
يك كنسوسيوم
بين المللى
متشكل از گاز
پروم ، شركت
گاز فرانسه ،
شركت ملى گاز
ايران ، و وزارت
انرژى
ارمنستان
براى احداث
اين خط لوله ايجاد
خواهد شد. در
جدول
زمانبندى مقرر
شده است
احداث خط
لوله در
ژانويه 2001
احداث شود و
در سال 2002 صادرات
گاز ايران به
ارمنستان
آغاز شود.
انتظار مى
رود پس
ازاتمام فاز اول خط
لوله بتوان
روزانه 5/1
ميليون متر
مكعب گاز
طبيعى به
ارمنستان
صادر كرد و در
صورت تكميل
هر سه فاز
ظرفيت آن
روزانه 5/5ـ4 ميليون
مترمكعب و
سالانه حدود
يك ميليارد
مترمكعب
خواهد بود.
صادرات گاز
در ماههاى
مارس تا
نوامبر هر
سال صورت
خواهد گرفت. 5ـ
ديدگاههاى
مختلف نسبت
به خط لوله هر
چند هدف
اوليه احداث
خط لوله گاز
ايران ـ ارمنستان
فراهم آمدن
منبع عرضه انرژى جديدى
براى كشور
ارمنستان
بوده است ولى
خط لوله مورد
بحث به تدريج
ابعاد
ژئوپوليتيك
بخود گرفته
است.
ارمنستان خط
لوله را در
چارچوب دو
كشور منحصر
نمى بيند و
اميدوار است
بتوان آن را
به طرف غرب
امتداد داد.
هر دو كشور
متفقاً
معتقدند
ارمنستان
هدف نهايى
صادرات گاز
ايران نيست.
مقامات
انرژى اتحاديه
اروپا نيز هم
اكنون ايران
را يك عرضه كننده
استراتژيك
بالقوه گاز
طبيعى قلمداد
مى نمايد.
آنها علاقه
مندند خط
لوله به ساحل
درياى سياه
امتداد
يافته و از
آنجا به
اروپا منتقل
شود. گاز
ايران پس از
عبور از خط
لوله بستر
درياى سياه
مى تواند از
طريق شبكه
خطوط لوله
روسيه يا
اوكراين به
اروپا تحويل
شود.
بدين ترتيب
اين خط لوله
نه تنها
امكان توسعه
صنايع داخلى
را در
ارمنستان
بهبود مى بخشد
بلكه نقش و
وزن سياسى
ارمنستان را
نيز تقويت
خواهد كرد. اتحاديه
اروپا از جهت
ديگرى نيز
براى اين خط لوله
اهميت قائل
است. آنها
اميدوارند
با صادرات
گاز طبيعى
ايران به
ارمنستان
اين كشور
بتواند
نيروگاه
هسته اى
متزامور را
تعطيل نمايد. از
سوى ديگر
روسيه نيز از
احداث اين خط لوله
حمايت مى كند.
برخى علت
حمايت روسيه
را نگرانى
اين كشور از
انباشت
بدهيهاى
ارمنستان به
آن كشور مى
دانند. به
علاوه، در
صورت تعطيل شدن
متزامور
روسيه مجبور
خواهد بود
گاز بيشترى
به ارمنستان
عرضه كند، مگر
آن كه بخشى از
تأمين گاز
مورد نياز
ارمنستان بر
عهده ايران
گذارده شود.
به اعتقاد
برخى ديگر عز
تحليلگران
علت حمايت
روسيه از اين
خطو لوله آن
است كه مى
تواند ضربه
اى به خط لوله
بستر خزر
وارد كند كه
از
حمايت
آمريكا برخوردار
است. اين خط
لوله مسير
جديدى را در
پيش روى
تركمنستان
جهت صادرات
منابع گاز سرشار
آن قرار
خواهد داد. به
هر حال ،
آمريكا
همچنان با
احداث اين خط
لوله مخالفت
مى نمايد و
اتكاء به
منابع انرژى
ايران را يك
اشتباه تلقى
مى كند. 6ـ چالشى
در مقابل خط
لوله با
توجه به
اينكه قيمت
گاز خريدارى
شده توسط
ارمنستان از
كشور روسيه
به مراتب
پائينتر از
قيمت
پيشنهادى
ايران براى
فروش گاز خود به
اين كشور مى
باشد، عامل
قيمت ميتواند
روند پيشرفت
طرح را كند
نمايد. به نظر
ما بهتر است
براى
جلوگيرى از
تآخير در
احداث خط
لوله
قرارداد
موجود كه
همچنان
معتبر است
مبناى همكارى
قرار گيرد.
ارمنستان
بر اين باور
است كه با
توجه به
امكان
دسترسى اين
كشور به منابع
گاز كشورهاى
مستقل مشترك
المنافع،
قيمت گذارى
گاز ايران
نيز مى بايست
با توجه به
قيمتهاى
رايج در اين
بازار صورت
پذيرد. 7ـ
پيشرفتهاى
اخير در
احداث خط
لوله اخيراً
يك مقام ارشد
در كشور
ارمنستان
اظهار
اميدوارى
كرده است كه
احداث خط
لوله گاز از
ابتداى
سالجارى ميلادى
آغاز و در
كوتاهترين
زمان ممكن
تكميل گردد.
وى همچنين از
تشكيل
كنسرسيومى
متشكل از شركتهاى
گاز پروم
روسيه، شركت
گاز فرانسه،
وزارت انرژى
ارمنستان، و
شركت ملى گاز
ايران خبر
داده است. از
جانب ديگر
اتحاديه
اروپايى در
نظر دارد براى
انجام
مطالعات فنى
و حقوقى
پروژه احداث
خط لوله گاز
ايران
ارمنستان سى
ميليون يورو
تخصيص دهد. در
حال حاضر دو
مسير براى
صادرات گاز ايران
به اروپا
متصور است: مسير
ايران ـ تركيه
ـ يونان و
مسير ايران ـ
ارمنستانـ
گرجستان ـ
اوكراين. با
عنايت به
اينكه استفاده
از مسير
ايران ـ
ارمنستان ـ
گرجستان از
دغدغه هاى
اتحاديه
اروپا نسبت
به
نيروگاه
اتمى
ارمنستان مى
كاهد،
انتقال گاز
ايران از اين
مسير بيشتر
مورد توجه
اتحاديه اروپا
مى باشد. مقامات
ايرانى
اذعان داشته اند
كه با
هيچگونه
مشكلى در
تأمين مالى
پروژه مواجه
نيستند و ميتوانند
عمليات
احداث را
آغاز نمايند.
در خصوص تعيين
قيمت گاز نيز
كه در حال
حاضر معضلى
براى طرفين
محسوب مى شود
بايد اذعان
داشت كه قيمت گاز از يك
نرخ جهانى
تبعيت نمى
نمايد به
طورى كه
كشورهاى
مستقل مشترك
المنافع از
قيمتهاى خاص
خود و منطقه
اروپا نيز از
قيمتهاى
مخصوص به خود
برخوردارند. بهرحال
، نهايى شدن
قيمت گاز
صادراتى
ايران به ارمنستان
صرفاً به
مذاكرات
فيمابين
بستگى دارد. از
جانب ديگر،
شركت گاز
پروم براى
تأمين ملزومات
ساخت خط لوله
گاز ميان
ايران و
ارمنستان
اعلام
آمادگى كرده
است، به نظر
مى رسد هزينة
تأمين اين
ملزومات 60
درصد از كل
هزينه پروژه
را تشكيل مى
دهد.
ضمناً شركت
ميتسوبيشى
نيز علاقه
خود را جهت
همكارى در
اين پروژه
اعلام داشته
است. شايان
ذكر آن كه
شركتهاى
ايراني،
روسي،
و فرانسوى
تاكنون در زمينه
احداث پروژه
به توافق
رسيده و شركت
گاز چين نيز
در اين خصوص
ابراز علاقه
نموده است. به
علاوه،
سرمايه
گذاران
يونانى و
فرانسوى نيز
مصمم به
مشاركت مالى
در احداث اين پروژه مى
باشند. 8ـ
جمع بندى و
نتيجه گيرى
احداث
خط لوله
ايران ـ
ارمنستان يك
ضرورت و الزام
منطقى در
منطقه به
شمار مى رود.
اين خط لوله
نه تنها
منافع
مستقيم
ايران و
ارمنستان را
تأمين مى
نمايد بلكه
مى تواند
بعنوان مسير
انتقال گاز
ايران و
تركمنستان
به اروپا نيز
مورد استفاده
قرار گيرد.
كشور
ارمنستان با
دسترسى به گاز
ايران خواهد
توانست ضمن
سرعت بخشيدن به
توسعه صنايع
داخلى خود
نيروگاه
هسته اى متزامور
را كه با
مخاطرات
زيست محيطى
جدى مواجه است
تعطيل نمايد
و در منابع
انرژى خود
نيز تنوع
ايجاد نمايد.
اين خط لوله
در عين حال مى
تواند منافع
روسيه و
گرجستان را
نيز تأمين
نمايد. هزينه
هاى نسبتاً
ناچيز احداث
اين خط لوله و
اعلام
آمادگى
اتحاديه
اروپا ،
روسيه، و
يونان جهت
مساعدت در
اين پروژه و
عزم جدى ايران
و ارمنستان
آينده اين خط
لوله را
بسيار نويد
بخش كرده است
و انتظار مى
رود در آينده
نزديك شاهد
آغاز صادرات
گاز ايران به
ارمنستان و در
آيندهاى نه
چندان دور
صادرات گاز ايران
به اروپا
باشيم.h/bar-kh جدول 1ـ
مبادلات
ميان ايران و
ارمنستان (99ـ1996) برحسب
دلار آمريكا
جدول
شماره 2: پيش
بينى مصرف
گاز طبيعى
كشور ارمنستان
(2025ـ200) (ميلياردمترمكعب)
جدول
شماره 3ـ
ميزان
مبادله برق
ج.ا.ايران با كشور
ارمنستان در
ماههاى
مختلف سال 1378
(مگاوات)
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||